Το Φυσικά εκ φύσεως δεν θεραπεύει ανίατες ασθένειες ούτε δίνει ιατρικές συμβουλές και ο χαρακτήρας του είναι καθαρά ενημερωτικός. Αυτό που κάνουμε είναι να μοιραζόμαστε με αγάπη και σεβασμό πληροφορίες, προσφέροντας και ανταλλάσσοντας γνώσεις. Καλή πλοήγηση!

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

Το πότισμα. Η θεραπεία.

Πάνε κάτι χρόνια που το πότισμα είχε αρχίσει στιγμές-στιγμές να παίρνει ποιότητα ψυχοθεραπείας. Λίγο ο ήχος του νερού που έτρεχε, λίγο η αίσθηση πως έδινα ζωή σε ζωντανά πλάσματα, λίγο ο αντιπερισπασμός από τα χρώματα, τα σχήματα, τις μυρωδιές. Να κόβω ένα ξεραμένο φύλλο εδώ, να χαϊδεύω ένα ανοιγμένο λουλούδι εκεί, να αναρωτιέμαι μήπως εκείνη η γλάστρα θέλει αραίωμα, να μυρίζω το βρεγμένο χώμα... Αλλά προπάντων το νερό. 

Το νερό. Ο ήχος του, η δροσιά του, η ύπαρξή του η ίδια, το σκόρπισμά του για χάρη άλλων, άλλων ζωντανών πλασμάτων, ζωντανό κι αυτό. Να δώσει ζωή, να δώσει ζωή... Mantra.
Το πότισμα. Η ψυχοθεραπεία. Στη μπροστινή βεράντα, στο μπαλκόνι της κουζίνας, στον κήπο. Κυρίως στον κήπο. Με τα δέντρα -τις αμυγδαλιές, τη μουσμουλιά, την κυδωνιά, τη συκιά, τη μουριά. Κι από πάνω τους τα πεύκα, πάνω απ' όλα τα πεύκα, με τους κισσούς τους τυλιγμένους στον κορμό. Κι ανάμεσά τους το νερό. Πάνω τους το νερό. Μέσα τους. Το νερό στους λάκκους, το νερό στα παρτέρια, το νερό στις γλάστρες. Το κατάβρεγμα στους κισσούς, το ράντισμα στο χώμα, να δροσιστούν, να μυρίσουν, να φύγει η κάψα όταν έχει πέσει πια ο ήλιος -ή πρωί πρωί, να είναι έτοιμα να τα βγάλουν πέρα με τη λάβρα του.
Το πότισμα. Η θεραπεία. Να μαζευτεί το μυαλό -ή να σκορπίσει- να μαλακώσει κάποιος πόνος, να ξεχαστεί η αιτία του. Το πότισμα. Η θεραπεία. Τόσο απαραίτητη, όλο και πιο απαραίτητη, που στο τέλος φοβάμαι πως θα τα πνίξω όλα στο νερό, θα τα σαπίσω όλα από το νερό και πάλι δεν θα έχω καταφέρει τίποτα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου